Bańska Szczawnica zaczyna się na ulicy Kammerhofská.

Kawałek niżej z tej samej ulicy można zejść pod ziemię. Sztolnia Glanzenberg biegnie pod historycznym centrum.

Rano idą więc Państwo na kawę ulicą, przy której niemal pięć wieków temu liczono srebro.

Dziś w budynku mieści się największa ekspozycja górnicza na Słowacji. Lampy, którymi świecono w ciemności. Maszyny napędzane siłą koni, wody, a później elektryczności. Ręcznie rysowane mapy podziemi.

Znajdą tu Państwo także odpowiedź na pytanie, dlaczego wokół Bańskiej Szczawnicy są dziesiątki jezior.

Wystarczy godzina, a miasto na zewnątrz zaczną Państwo czytać inaczej. To dobry punkt na początek pobytu, jeszcze przed zejściem do kopalni.

Wśród świętych na cokole są Sebastian i Roch, patroni chroniący przed zarazą, oraz Barbara, patronka górników. Zaraza i kopalnia – dwa wielkie zmartwienia miasta na jednym cokole.

Proszę spróbować odnaleźć patronkę górników. Potem warto iść dalej w górę placu, do liceum.

Petőfi przyjechał tu jako piętnastolatek i po pół roku wyjechał. Został po nim wiersz w uczniowskim zeszycie. Według węgierskiego Kościoła ewangelickiego to jego pierwszy znany wiersz napisany własnoręcznie.

Sládkovič oprócz nauki udzielał korepetycji w rodzinie Pischlów i zakochał się w Márii. Do ślubu nie doszło, Mária wyszła za innego. Sládkovič napisał poemat „Marína”.

Mikszáth uczył się tu do 1866 roku. Tablicę obok Petőfiego i Sládkoviča dostał w maju 2024 roku.

Do środka zwykle nie można wejść. Fasadę z tablicami zobaczą Państwo z placu.

Wejście jest przy ulicy Kammerhofská, kawałek w dół od hotelu. Z ulicy wchodzą Państwo prosto do kopalni i idą pod miastem, podczas gdy nad Państwem toczy się zwykły dzień.

Udostępniony odcinek ma około 500 metrów i kończy się przy szybie Kaufhaus, na głębokości 32 metrów.

Zwiedzanie odbywa się tylko w niektóre dni i trzeba je zarezerwować z wyprzedzeniem. Cesarz miał orszak, Państwo będą mieli przewodnika.

Na nowicjuszy czekał skok przez skórę. Ojcowie chrzestni zadawali im podchwytliwe pytania, nadawali nowe imię, polewali piwem, a pierwszoroczniak skakał przez skórę nad wanną z wodą.

Po studentach został też Salamander – pochód, który wije się ulicą od jednej strony do drugiej jak salamandra. Miasto wskrzesza go co roku na początku września, a šachtági odbywają się do dziś.

Budynki akademii stoją na terenie górnej części Ogrodu Botanicznego.